• “Onderuit”

    In deze blog geef ik weer hoe het regelspel “Onderuit” voor o.a. kinderen van gescheiden ouders van betekenis kan zijn.

    “Onderuit” is een spel waarbij je zo snel mogelijk je eigen fiches naar beneden moet zien te krijgen. De tegenstander ziet niet wat je doet en er gebeuren onverwachte dingen die je soms kunnen frustreren.

    Dit spel wordt graag gekozen en gespeeld door allerlei kinderen die in mijn praktijk komen. Het wordt ook regelmatig gespeeld door kinderen van gescheiden ouders.

    Wanneer een kind een spel vaker kiest stel ik mijzelf altijd de vraag: “Wat maakt dat dít kind juist télkens voor dit speelgoed of spel kiest? Soms kan een keuze namelijk maar een of twee keer voorkomen en wordt er gekozen vanuit nieuwsgierigheid. Het is ook mogelijk dat kinderen elke week hetzelfde type (regel)spel willen spelen. De kans is dan groot dat zij met dit spel goed uiting kunnen geven aan hoe zij de dagelijks werkelijkheid beleven en/of welke dingen ze zouden willen ervaren/veranderen.

    Wanneer ik kijk naar het spel “Onderuit” en wat een kind erbij zegt en hoe het dit spel speelt, dan roept dat bij mij woorden, gedachten en gevoelens op. Ik noteer deze woorden en gebruik ze om erkenning te geven aan de mogelijke gevoelens, wensen of frustraties, beleving van het betreffende kind. Bij dit spel zijn vanuit de speltherapeut verschillende ‘associaties’ mogelijk die in de therapie helpend kunnen zijn voor kinderen (d.m.v. verwoordingen door de speltherapeut).

    Bij dit spel zijn om te beginnen twee kanten, deze worden gevuld met fiches (je zou kunnen associëren dat deze zouden kunnen staan voor ‘de kinderen’ of ‘de situatie’). Het is tevens een spel waarbij er sprake is van tegenstanders die elkaar behoorlijk kunnen tegenwerken. Ze kunnen elkaar zelfs onderuit halen in ‘de strijd’. Er wordt niet samengewerkt maar tegengewerkt.

    Wanneer je draait met een van de twee sleutels vallen er fiches tussen de tandwielen, ze zitten er letterlijk en figuurlijk ‘tussenin’. De twee sleutels hebben de macht, de fiches gaan daar naartoe waar de sleutels dat willen.

    Het draait er letterlijk en figuurlijk om waar je fiche terecht komt en dat is bij dit spel niet altijd even duidelijk, deze onzekere situatie kan in het spel spanning opleveren.

    Je kunt bij dit spel (net als in het echt) vaak niet zelf bepalen welke kant het uit gaat….

    Je kunt ook niet bepalen wanneer je waar naartoe gaat.

    Je kunt je zorgen maken over hoe het zal aflopen.

    Wanneer je met dit spel ‘vals speelt’ (dat mag in de spelkamer en is iets wat veel kinderen willen) kun je weer even zelf controle ervaren. De weg/het lot van het ogenschijnlijk machteloze fiche kun je dan zelf bepalen: waar gaat het naartoe en hoe lang blijft het daar? Hoe lang is het daar? Wanneer is het daar? Welke is de eerste?

    In mijn rol als speltherapeut kan ik gevoelens van kinderen benoemen/bevestigen en aangegeven dat deze er mogen zijn. Het benoemen en erover spelen werkt voor kinderen onbewust/bewust inzichtgevend (Hoe voel ik mij over deze situatie? Hoe verhoud ik mij ernaar?) en het kan kinderen helpen om thuis en elders hun gevoelens beter te uiten opdat ze beter begrepen worden.

    Speelse groet,

    Janna

Comments are closed.